Aftellen

Het is bijna Pasen en op eerste Paasdag mag ik van mezelf het allereerste chocolade paaseitje van dit jaar in mijn mond stoppen. Ik ga al kwijlen als ik eraan denk. ik kijk er dus naar uit, maar zie er ook wel tegenop. De afgelopen weken heb ik gemerkt dat het me erg goed doet om geen suiker te eten. Ik merk dat ik veel minder bezig ben met eten, dat de lading eraf is. Ik doe niet meer aan emo-snoepen en ben 4 kilo kwijtgeraakt. Ik voel me energiek en stabiel.

Hoe ga ik ervoor zorgen dat ik tijdens Pasen niet extreem los ga en dat ik ook daarna balans in mijn leven hou? want eigenlijk wil ik nog wel wat kilo’s kwijt. Dat vind ik dus erg moeilijk. Nu al betrap ik mezelf op gedachten als: ‘met Pasen eet ik me vol aan chocola’ en ‘dat heb ik verdiend’. En dat slaat nergens op, want ik heb niet geleden, integendeel: het voelt erg goed om zorgvuldiger om te gaan met mijn lichaam en gezondheid.

De laatste dagen ga ik dus gebruiken om me voor te bereiden op de ‘periode after’. Hoe wil ik met mezelf omgaan en hoe blijf ik de leiding houden over mijn eetgedrag?

Wat typeert jouw manier van omgaan met eten?

 

Nog 17 dagen te gaan…De balans…

Tot mijn verbazing zie ik dat we al over de helft zijn met vastentijd. Nog maar 17 dagen te gaan.

Ik heb het druk gehad met allemaal leuke projecten en klanten. Maar hoe gaat het vasten?

Ik ben eerlijk gezegd het vasten bijna vergeten. Ik snoep nauwelijks, drink wel af en toe Cola en niet meer dan maximaal 3-5 dropjes per week. Het is niet helemaal wat ik als doel had. Maar okay, ik moet ook niet te streng voor mijzelf zijn, want dat werkt averechts. Door al dat harde werken vergeet ik helaas nu te ontspannen. Aan Yoga en hardlopen kom ik ook niet meer toe.

Mijn doel was toch echt om weer gezonder en bewuster met eten, beweging en mijn lijf om te gaan. Dit doel moet ik me echt voor ogen houden. Dus mijn nieuw doel voor de laatste 17 dagen is dat ik me nu ga focussen op mijn work-life-balance en sport. Kijken wat dat me oplevert. Wellicht dat ik dan ook de Cola en drop ook kan laten staan.

Dus in het kader van work-life-balance stop ik nu ook met deze blog (21:32 uur)

Hoe blijf jij in balans?

 

Nog 3 weken

Al meer dan de helft zit erop. En eigenlijk gaat het best goed. Ik ben bewuster bezig met voeding, drink geen fris, koffie en alcohol en ben afgekickt van suiker. geen patat, chips, snacks, snoep, koekjes en chocola.

Ik eet veel groente en fruit en ben bewust bezig met de dingen die ik doe. Ik kies voor wat ik wil creëren en doe dat. Dat werkt erg verhelderend.

Alleen… ik wil eigenlijk nog wat meer bewegen… Al weken hik ik tegen de sportschool aan en vind ik dat ik moet Wii’en. Ik hou erg van Nia, maar dat is niet handig 9denk ik dan, misschien kan ik t wel organiseren eigenlijk).

Ook in mijn leven zijn er veel dingen veranderd afgelopen weken. Privé is er veel in beweging en ik ben druk aan het nadenken over mijn werkmissie en nieuwe site. Hoe krijg ik scherp wat ik doe en waar ik van ben…

Ik ben eigenlijk wel blij dus .

 

de winst

Ah, ik heb weer een valkuil gevonden… De afgelopen dagen is ‘afvallen’ het doel geworden. Ik sta elke dag op de weegschaal, vind dat ik gewicht kwijt moet en ja, wat gebeurt er dan: ik verzet me ertegen en eten wordt de verleiding. Dat hoort namelijk bij het patroon.

Gelukkig heb ik nog geen chocola op… oh ja, wel hagelslag… Maar geen paaseitjes!

Dit gaat de verkeerde kant op. Ik begon het project Vasten niet om gewicht kwijt te raken, maar het ging om bezinning en bewustwording. En als ik daar naar kijk, zie ik bijzondere resultaten! Door geen suiker meer te eten, voel ik me helder en stabiel en ik heb veel minder last van spoken in mijn hoofd. Ik zit lekker in mijn vel. Ik ben aan het breken met (slechte) gewoontes en dat gaat de ene dag beter dan de andere. Maar ik eet veel meer groente en fruit en voer een ander tv-beleid. En er veranderen dingen in mijn bewustzijn, in mijn eigen oude patronen. Erg fijn!

Ik heb dus nu maar besloten dat alles wat is veranderd, winst is. Dat ik blij ben met de keuze om deze periode op een bewuste manier met voeding (op alle niveaus) bezig te zijn en te ervaren wie ik werkelijk ben en wil zijn. Ook werk ik op dit moment aan mijn nieuwe site en dat heeft ook te maken met deze tijd: een stapje verder, meer ruimte en licht en nieuwe mogelijkheden. Spannend…

En alle paaseitjes die ik nu niet eet voor Pasen, scheelt al een kilo of 3 .

 

Lente!

Het is officieel Lente!

Vanuit mijn kantoor zie ik de krokussen en alle vogeltjes zijn hevig verliefd en maken elkaar het hof. Ja zelfs thuis ruikt het nu heerlijk naar schoonmaakmiddel. In de lente begint het bij mij te kriebelen. Alles moet schoon! Ik wil dan weer vrolijke kleuren in huis en mijn zwarte kleding, mijd ik zoveel mogelijk.

Maar hoe staat het nu met de grote lente schoonmaak van mijn lijf?

Nou….ik ben redelijk tevreden.

Vandaag  Is het als ik me niet vergis de dertiende dag dat Suzanne en ik zijn begonnen met vasten. Zoals jullie al hebben kunnen lezen, begonnen wij erg enthousiast aan de sappen. Het sapvasten was duidelijk en viel weinig aan te tornen. Dat waren maar 4 dagen.

Nu nog 35 dagen te gaan! Ik ben nooit zo van het lange termijn denken en zeker geen langdurige privé projecten! Maar nu doe ik dat dus wel. Ik merk dat ik moeite heb met de tijdspanne en om het dan ook af te maken. Net zoals Suzanne ben ook ik een geweldige starter. Geef mij iets nieuws en ik bijt me erin vast totdat het loopt…. dan ga ik me al snel vervelen. Een kracht, maar ook een valkuil. Grappig detail is dat Suzanne en ik beiden het horoscoopbeeld Leeuw hebben. Zoals ik al eerder blogde, ik hou niet van half werk. Dat is waar ik ook nu de balans zoek. Als ik iets doe, doe ik het vol overgave, passie en energie. Voor minder doe ik het niet.

Maar bij het vasten komt daar toch de klad in. Helemaal niet des Leeuws!

Vrijdag ben ik in het kader van Nederland Doet! vrijwilligersdag, samen met de Soroptimisten met een aantal bejaarden gaan wandelen en om hen te verwennen een kopje koffie, met gebakje gaan eten. Hoe saai ook, ik heb geen gebakje genomen. Dat ging gemakkelijk, want ik heb een doel voor ogen. En iedereen weet dat ik vast, dus dan kan ik het natuurlijk niet maken om te ‘zondigen’. (wat een gek woord, sinds wanneer is een gebakje eten ‘zondigen’ en geen ‘genieten’ meer?) Daar komt het ‘trotse’ van een leeuw in mij naar boven.

Het weekend komen mijn bloedjes van dochters op het idee om een appeltaart te bakken ;-(. Mama moet echt proeven, want het is zoooo, goed gelukt! Dat ik vast, zijn ze maar snel vergeten. Zij hebben een doel en willen gejuich en geklap voor hun bakkunsten….. Dus ik moest eraan geloven. Ik moest een gebakje nemen. En daar ging het fout…. mijn ijzersterke wil, ging met mij aan de haal. Na het gebakje moest ik ook nog één, twee, drie… chocolade eitje nemen. (waar komen die opeens vandaan? Ik ben niet eens dol op chocola)

Dus het weekend ging niet zo best. En tuurlijk kan ik mijzelf wijs maken dat de katholieken op zondag niet vasten… Maar ik ben niet gelovig, dus een beetje laf om daarmee te soebatten…

Hoe ga ik mijzelf weer in de hand houden en nog belangrijker, mijn grenzen aangeven? (ook aan mijn schatjes)

Mijn doel is helder: ik wil zonder suiker en allerlei ‘rotzooi’ in mijn lijf door het leven. In mijn familie zit diabetes, vaatziektes etc. dus ik zou wel gek wezen om ‘Russische roulette’ met mijn gezondheid te spelen.

Ten eerste ga ik me niet meer blind staren op die 35 dagen to go.Ik maak er projectjes van 1 week van. Van maandag tot zondag. Piece of cake! (mmm…verkeerde uitdrukking in dit kader)  Gewoon gebruik maken van mijn start-kwaliteiten. Iedere week start ik gewoon opnieuw en zo maak ik een heel project af. Dus deelprojecten ervan maken. Deed ik vroeger als ik een project moest leiden ook. Dus waarom niet hier? Suiker en zelfs drop blijken dus niet mijn grootste struikelblokken te zijn, zoals ik vooraf dacht, maar de tijdspanne.

Zo vandaag goed gestart! De bezem is erdoor gegaan! Zowel letterlijk als figuurlijk!  Het is lente! Deze week is weer een nieuwe week, een nieuw ‘deel’-project! Kom maar op! Grrrrraaaawwwww!!

 

Waar moet bij jou de bezem doorheen?

 

Creatief met eten

Het blijft zoeken naar de balans. Maar ik heb besloten dart ik daar de uitdaging van ga maken. Dat maakt het weer een stuk leuker. Gisteren was ik de hele dag onderweg en had ‘s avonds een event waar ik workshops gaf. Ik zag de bui van verleiding dus al hangen. Ik besloot er een sapdag van te maken en dat werkte eigenlijk heel erg goed. Op een aantal momenten zag ik mezelf eten terugleggen in het schap en weglopen bij De Broodzaak. Ik kon ‘nee’ zeggen! Ik dronk veel thee en lunchte met yoghurt met verse aardbeien bij La Place. Aan het eind van de dag kreeg ik het wel moeilijker. Ik kocht een appel en yoghurt met muesli en ‘s avonds zwichtte ik voor drie kaascakejes. Toen ik om 23 uur terugreisde kon ik ht niet laten om wat sushi te halen.

Toch ben ik tevreden; ik was weer wat afgevallen en had de schade beperkt gehouden. Het gaat er dus om dat ik bewuste keuzes maak. Voor mij betekent dat sowieso geen koffie en alcohol en frisdrank. En ik merk dat het goed voelt om o weinig mogelijk brood te eten. Fruit en yoghurt als vervanging zijn beter. Ik heb dus net maar weer ananas, peren, mango en bessen gehaald.

Vanavond heb ik zelf tomatensoep gemaakt en in plaats van stokbrood met kruidenkaas, nam ik rijstcrackers met ei. Ik heb heerlijk zitten smullen. Ik geniet echt van eten nu.

Ik blijf dus nog wel doorgaan tot Pasen. Maar soms kijken de paaseitjes me aan en roepen heeeeeel hard… Toen ik er gisteren eentje bij de thee kreeg, schoof ik hem in paniek snel door naar mijn gesprekspartner, hihi….

 

 

Discipline

Ik heb het moeilijk… Ik merk dat ik ga peuteren aan de regels die ik voor mezelf had opgesteld. Geen suiker en geen alcohol: zover is duidelijk. Maar net als mijn vierjarige dochter, zoek ik mogelijkheden om de grenzen te overschrijden. Zo at ik vanmorgen hagelslag op mijn beschuitje, nam ik vanmiddag 2 witte broodjes en kijk ik niet slechts 1 tv programma.

Niet zo dramatisch toch? precies: dat maak ik mezelf ook wijs. En natuurlijk gaat het niet over dat broodje of de hagelslag. Het gaat erom dat ik de afspraken met mezelf schendt.

En hoe zit dat nu precies?

Ik ben de startenergie kwijt. De energie waarmee ik alles kan bereiken. Ik ben een starter, geen doorpakker. Geef mij een project en ik zet mijn klauwen erin. Maar ik heb geen discipline (maar wellicht is dit een spook). Dus ik laat het lopen. Maar ik wil het niet. Ik wil graag gemotiveerd blijven voor wat ik aan het doen ben. Wat zou er gebeuren als ik vanaf nu wel tegen mezelf zeg dat ik kan volhouden. Dat ik kan BLIJVEN doen wat goed is voor me. Want het is nog steeds wat ik wil.

Ik besluit nu dat ik ervoor blijf gaan.

Wat heb jij nodig om jezelf te (blijven) motiveren?

 

 

grazen als een koe…

Vandaag schijnt de zon en het voorjaar ruik je en zie ik overal om me heen.

Nu het sapvasten voorbij is, lijkt het wel of ik weer in mijn oude patronen ga schieten. Het is allemaal zo vanzelfsprekend. Nu ben ik niet iemand met veel vaste rituelen. Het onbijt is bij mij iedere dag anders. Dus wat dat betreft zorgt het vasten bij mij niet voor een groot dillema. En zo gaat het ook met lunch en diner.

Yeah, sure….ik ben nu toch niet helemaal eerlijk. (ja, daar is ie weer, mijn masker: ‘ik ben sterk en heb een ijzeren wil’, tja…)

Spannend en uitdagend zijn de tussendoortjes. Wanneer ben ik daarmee gestart? Vroeger at ik drie maaltijden per dag en een stukje fruit en dat was het dan. Tegenwoordig ben ik meer van het ‘grazen’ ken je dat? Je hebt ooit gelezen dat dat beter was voor je insulinegehalte in je lijf en dat is dan meteen een mooie smoes om de hele dag door te eten. Welliswaar kleine beetjes, maar toch…. Net zoals ik als twintiger las dat je beter zelf kon roken, dan ‘mee-roken’ in een kroeg. Wie houdt zichzelf nu voor de gek?

Daarin kom ik mijzelf  tegen. Dat vertrouwde rondzoeken in je kasten of er nog iets ligt om te ‘grazen’. Alsof ik een koe ben die de hele dag gras moet eten om maar aan de benodigde voeding te komen. Met vasten maak ik hier korte metten mee. Maar o,wat is dat toch een uitdaging! het sapvasten was zoveel gemakkelijker!

Thuis een kantoor hebben helpt ook niet echt mee. Automatisch loop ik naar ‘de ongezonde bak’ (ja, we hebben er zelfs een naam voor) en gelukkig ben ik bewust ervan en kan me nu nog inhouden…

Ik voel me onrustig omdat ik niet meer mag ‘grazen’. Maar waarom niet? ik kan de ‘ongezonde bak’ toch vullen met gezonde dingen? Dat zou een mooie mogelijkheid zijn, dan hoef ik dat onrustige gevoel ook niet aan te pakken en heb ik een mooie vluchtroute. Dat ga ik natuurlijk niet doen. Ik ben aan het vasten en wil mijn lijf reinigen en ik kom er langzamerhand achter dat ik hiermee meer reinig dan alleen mijn lijf.

Hoe ga ik om met patroonveranderingen? Waar ben ik aan gehecht en hoe functioneel is het nu nog voor me?

Ik ga maar weer eens aan de slag en laat het grazen voor nu over aan de koeien…

Welk vast patroon heb jij en wat maskeer jij ermee ?

 

Liefde

Vandaag kies ik voor liefde. nee, ik zeg het verkeerd: vanaf vandaag kies ik voor liefde. Al jaren zeg ik het tegen mezelf en mijn cliënten. In mijn boeken schreef ik erover: er zijn maar twee opties. handel je vanuit angst (verkramping, frustratie, spoken, oordelen) of ben je liefdevol (ondersteunend, zacht, rechtvaardig, zuiver). Er is meer liefde nodig in de wereld om te kunnen helen. Liefde is zo’n sterke, universele kracht. En eigenlijk weet iedereen dat wel. Kijk maar eens wat er gebeurt als je verliefd bent en als je ‘zielsveel’ van iemand houdt: je kunt bergen verzetten, hebt energie voor tien en je voelt je verbonden.

Heel vaak was ik niet liefdevol. Ik onderdrukte mezelf, veroordeelde mijn lichaam, hield mezelf tegen te doen wat echt klopte. Ik deed mezelf pijn. In het verre verleden zelfs letterlijk… Alleen dan kon ik weer voelen. Ik kon zo woedend op mezelf zijn. De afgelopen jaren heb ik geleerd hoe ik mezelf liefde kan geven. Ik stel me voor dat er een klein, gevoelig, kwetsbaar meisje in me woont. Het is mijn taak om haar te laten groeien, veiligheid te creëren en haar ruimte en ondersteuning te geven. Zo leerde ik hoe ik tegen mezelf kon praten. Ik voelde ineens wat ik nodig had en kon ernaar handelen.

Dat is ook wat ik als coach doe: ik leer mensen hoe ze anders met zichzelf kunnen omgaan. Liefdevol met zichzelf kunnen omgaan. Dat is een persoonlijk transformatieproces. Het werkt helend, bevrijdend, jaagt spoken weg en zorgt ervoor dat je zelf de leiding over je eigen leven neemt.

Een prachtig voorbeeld van liefde is Leonie Linssen. Ze is een geweldige coach en deelt haar eigen zoektocht in haar blogs. Vorige week ontdekte ze dat ze borstkanker heeft.En ze kiest ervoor om vanuit liefde te helen in plaats van in angst af te wachten. wat een kracht… Ik bewonder haar. Vanaf vandaag gaat mijn liefdevolle energie ook naar haar. Ik zet mijn hart open naar haar. Doe je mee?

 

De dag erna…..

Vandaag is het de eerste dag dat ik weer vast voedsel mag eten!

 

Ik zou eigenlijk in juichstemming moeten zijn…

Eerst een paar uur terug in de tijd…..

 

Gisteravond om 18:00 was het zover! Ik mocht weer ‘vast’ voedsel eten. Zoals ik al blogde stond er Yakitori op het menu. Heerlijk! De twee uren ervoor waren bijna ondraaglijk! Ik kreeg opeens vreselijke honger, iets wat ik ervoor nog niet had gehad. Ik had wel minder sapjes gedronken omdat ik mijn eetlust niet wilde bederven.

Eindelijk was het zover, de Yakitori lag op mijn bord. Het rook heerlijk en de eerste happen waren een ware smaakexplosie. Ik wist niet dat yakitori zóóóóóó  lekker kon zijn. Ik ben speciaal met stokjes gaan eten, zodat ik niet te gulzig alles naar binnen kon werken en er echt van kon genieten. Helaas na een aantal happen, weigerde mijn lichaam… De overgang van sap naar vast kon mijn maag niet zomaar aan. Na 5 hapjes moest ik het eten staken.  Wat een rare gewaarwording dat je lichaam na slechts 4 dagen al zo gewend is aan vloeibaar. Ik had natuurlijk slimmer moeten wezen en niet meteen met yakitori moeten beginnen.

Zo gaat het in het leven ook. Veranderingen gaan stapsgewijs. Iets wat ik met mijn energie en enthousiasme weleens vergeet. Ik dender altijd door, totdat ik ergens niet meer verder kan. Ik dacht dat ik dat op mijn 45e wel onder de knie had. Gelukkig meestal wel. Deze keer heb ik toch de kracht van de natuur en mijn lijf onderschat. Ook nu zal ik wederom naar de signalen van mijn lichaam moeten luisteren. En mijn lichaam moeten geven wat het nodig heeft.

Vanochtend ben ik met een wat grovere sap begonnen. Mmmm…pruimensap….dit herkent mijn lichaam en ze is me dankbaar. Daarna heb ik een zachte peer gegeten…ook dit vindt mijn lichaam leuk. Ik voel me weer energiek en heb mijn vertrouwen in mijn lijf weer herwonnen.

Op naar de waan van de dag! Er breken drukke maanden aan voor mij met een heleboel events, workshops en afspraken. Allemaal leuke dingen. Ook hier geldt, als ik niet naar mijn lijf luister, dender ik door, totdat ‘tante uitputting’ bij mij op de thee komt .

Hoe herstel jij de balans?